Overlijden van onze collega Abdelali Boukhalef: Een journalist op de lange termijn

Hij stierf bij het aanbreken van de nieuwe week. Aan het einde van de middag in Meknes heeft de ongeneeslijke ziekte die onze collega Abdelali Boukhalef al enkele maanden kwelde, hem uiteindelijk geveld. Met hem is een deel van het collectieve geheugen van de Franstalige Marokkaanse journalistiek voor altijd vervaagd. Met zijn glimlach en zijn doordringende blik symboliseerde hij voor iedereen die het geluk had hem te ontmoeten, het lijden dat veel hoogwaardige professionals verdragen binnen bepaalde persbedrijven die de bijdrage van reclame verkiezen boven de redactionele inhoud en de verrijking van hun topmanagement en de volgelingen van hun middenkader boven de werkers van de geschiedenis die wij zijn.

Vriendelijk en welbespraakt, verdroeg hij zonder te klagen, waarbij hij zijn privéleven opofferde op het altaar van een hersenschim die enkel was gecreëerd om een sussen en smakeloos discours te verspreiden dat nergens anders toe diende dan om de reclame-invoegingen te verhullen en de echte strijd te devalueren die elke journalist moet voeren in dienst van die onvermijdelijke idealen die alleen kunnen worden gedragen door militanten van modernistische en progressieve partijen en organisaties. Net als veel professionals geloofde hij zijn plicht als waakhond van de democratie te doen, terwijl hij uiteindelijk alleen de commerciële belangen bewaakte van een nomenklatura die leunde op of behoorde tot de technostructuur van de Staat.

Hij heeft het uiteindelijk met zijn leven betaald, aangezien veel collega's als oorzaak van zijn ziekte wijzen naar een simpel arbeidsongeval dat nooit als zodanig is geformaliseerd. Doodgestrest door een ondraaglijke werkdruk in combinatie met een organisatie van human resources die ondanks zijn schijnbare moderniteit alleen functioneert in de richting van de onderdrukking van elke vrijheid van meningsuiting, verloor hij op een dag het bewustzijn. Resultaat: een gebroken rib die nooit is genezen. Hij heeft er niet veel last van gehad, en liet het aan de natuur over om het te laten genezen. Is dit de oorzaak van zijn kanker? God alleen weet het. Hoe dan ook, noch zijn vele ziekenhuisopnames, noch de vele chemotherapiesessies zijn erin geslaagd hem zijn gezondheid terug te geven. Een situatie die zijn handhaving in een positie van onderwerping ten opzichte van veel nieuwkomers in de wereld van de journalistiek alleen maar onhoudbaarder kon maken, aangezien hij nooit strijdlustig was geweest.

Hoe dan ook, Abdelali, nu je niet meer in deze wereld bent, zul je eindelijk de rust hebben om in vrede te rusten en wij zullen de herinnering aan de waardige en toegewijde journalist die je altijd bent geweest, bewaren.

Fournisseur / Bron : A.S, Libération